Aan Jade, mijn sterrendochtertje

  • door Gastmama

September. Voor de meeste mama's gewoon de eerste maand van het nieuwe schooljaar. Zo ook voor mij. Maar ook een met een extra moeilijk kantje. Twaalf jaar geleden kreeg ik bij een zwangerschap van twintig weken begin september te horen dat er problemen waren met de aanmaak van mijn vruchtwater. Wist ik veel wat dat kon betekenen. Natuurlijk had ik vragen, was ik bang. Maar ik was in goede handen, want ik werd doorverwezen naar het UZ Leuven.

Wat ik daar vandaag exact twaalf jaar geleden kreeg te horen kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik had zo weinig vruchtwater dat jij, mijn meisje, nooit zou zijn. Je longen konden niet ontwikkelen en je zou in mijn baarmoeder volledig verkeerd groeien omdat je niet kon bewegen.

Mijn gynaecoloog verzekerde me dat je een leven buiten de baarmoeder waarschijnlijk niet zou aankunnen en dat je helse pijnen zou moeten doorstaan bij het groeien in mijn buik.

Ik kan met geen woorden uitleggen hoe ik me voelde. Ik was als verdoofd. Zakte door mijn benen. Dit kon niet waar zijn!

Met dat nieuws werd ik dan weer doorverwezen naar een psychiater die mij op haar beurt, na overleg met de gynaecoloog, overtuigde om 'voor ieders bestwil' de zwangerschap extreem vroegtijdig te laten inleiden.

Op 1 oktober was het zo ver. Na een zwangerschap van 24 weken werd je geboren. Akelig stil... Je hartje en longen hadden het tijdens de geboorte opgegeven. Nog nooit had ik zo'n hartverscheurend verdriet gevoeld.

Twaalf jaar is het nu geleden dat je in mijn armen lag. Dat ik je kuste, wiegde, een liedje voor je zong ... Ik herinner me nog altijd hoe je rook, hoe je aanvoelde. Jouw mini teentjes en vingertjes. Mijn dochter, mijn wereld.

Had ik wel de juiste beslissing genomen? Hadden we je toch niet meer kansen moeten geven? Had ik ... Ik weet het niet.

Zelfs na al die jaren blijft september voor mij een verschrikkelijke maand. Elke dag opnieuw verschijnt die horrorfilm op mijn netvlies. Een verhaal van ongeloof, woede, angst, verdriet.

Wat mis ik je nog steeds. Mijn meisje, mijn sterrenkind, mijn stille dochter, mijn mooie Jade*

 

Cindy Broothaerts