Alleen

  • door Mama

Alleen. Waarom lukt het me niet om alleen te zijn? Als ik alleen ben overvalt de leegte me des te meer. Is het nog stiller. Ik verdraag die leegte niet meer. Zes maanden was je bij me, 24/7. Het klopt niet dat ik nu alleen ben. Het hoort niet zo. Jij hoort hier te zijn.

Als ik alleen ben slaat de angst toe. Kruip ik terug naar het moment van afscheid. Het moment dat ik je moest loslaten, moest laten gaan. En dan krijg ik een beklemmend gevoel. Alsof ik vast zit. Alsof alles stil staat. Alsof ik niet meer kan functioneren.

Ik ken mezelf niet meer. Ik herken mezelf niet meer. Want wie ben ik als ik het mooiste deeltje van mezelf met jou mee gaf?

Hoe kan het dat jouw aanwezigheid zo als vanzelfsprekend was? Mijn klein wonder. Zo snel was ik gewoon dat jij er elke seconde was. Zo moeilijk is het besef dat ik nu elke seconde alleen ben. Leeg, alleen, eenzaam, gebroken, verscheurd.

En toch was mijn hart nooit zo vol als nu, want jij palmde mijn hele hart in …