De eerste zwangerschapsaankondiging nadat wij afscheid moesten nemen

  • door Mama

En plots was daar het moment waar ik zo bang voor was. De eerste zwangerschapsaankondiging sinds we afscheid moesten nemen van onze kleine meid. Het brak me, het verscheurde me. Het bracht me terug naar het moment waarop we jou moesten loslaten, kleine meid.

Ik voel me leeg, gefaald, gebroken, verscheurd. Ik haat mijn lijf, want het kon jou niet langer beschermen, al weet ik dat dit mijn schuld niet is. Ik begrijp het niet, waarom wij jou moesten afgeven en andere mensen gewoon (meerdere) kinderen kunnen krijgen. Het maakt me boos en zo bang tegelijkertijd.

Het verzuurt me en toch probeer ik diep van binnen ergens blij te zijn dat iemand een wonder mag verwachten. Maar de pijn, het verdriet en gemis zijn nog veel te rauw om hier blij om te zijn, om dit gevoel te kunnen uiten.

Sorry (je weet wel wie), dat ik niet blij kan zijn, maar me hierdoor alleen nog maar meer gebroken voel. Gefaald voel, zo weinig mama voel. Bedankt dat je het niet voor me verzweeg, maar ik kan even niet meer, ik ben op. Ik  ben gebroken. Dit gaat tijd kosten. Tijd in mijn coconnetje. Tijd om die rauwheid terug ietsje zachter te maken. Heel veel tijd, heel veel tranen, heel veel boosheid, heel veel onbegrip voor deze onrechtvaardigheid.

Want jij hebt wat wij niet hebben. Jij kan binnenkort zorgen voor jouw (tweede) kindje en wij moeten blij zijn met een kindje om van te houden. Het lukt me niet. Ik begrijp niet waarom dit ons niet gegund is, waarom de toekomst zo onzeker is, waarom de medische wereld al zoveel kan, maar ons geen garanties kan bieden op een gezond kindje.

Het gaat niet. Ik kan het niet dragen. Die pijn is immens en niet meer te verdragen. Ik heb zoveel nood aan rust, ruimte en tijd om te kunnen rouwen, maar het lijkt alsof we het bij rauw moeten houden ...