Drie maanden met / zonder jou

  • door Mama

Drie maanden zonder jou, lieve schat. Wat lijkt de tijd zonder jou zoveel sneller te gaan dan de tijd met jou … en dat doet zo ontzettend veel pijn. Het contrast met wat had kunnen zijn, zal nooit groter zijn.

Lieve meid, als ik zie hoe gebroken jouw papa elke dag is, dan breek ik elke keer opnieuw mee. Dan besef ik steeds opnieuw hoe mooi ons verhaal had kunnen zijn. Want jouw papa is de held die naast zichzelf ook mij recht houdt en die ervoor zorgt dat onze mini motor blijft draaien.

Lieve Helena, je had nog heel even veilig in mijn buik kunnen zitten, dan waren we nog steeds aan het dromen over jou. Misschien lag je al in onze armen. Misschien mochten we je nu mee naar huis nemen na drie maanden NICU.

Al die misschiens passen in onze “pech”-emmer. Het grote “wat als-spook” doet pijn. We strugglen met het onzichtbare ouderschap, met mama en papa zijn zonder fysiek aanwezige dochter. Want dat wat van iedereen “mama/papa” maakt, dat zie je bij ons niet. Mensen zien niet dat we jou missen, dat jij het belangrijkste deel van ons bent. Ze zien niet dat ook wij 24/7 met onze dochter bezig zijn, dat ook wij slapeloze nachten hebben, dat ook wij het moeilijk hebben met onszelf op de eerste plaats te zetten, dat ook wij liefde in overvloed hebben, dat ook wij onze dochter willen laten zien, dat ook wij niets liever willen dan over haar vertellen, dat ook wij haar naam willen horen, dat ook wij en misschien wij nog meer strugglen met het ouderschap en het perfect willen doen. Alleen kregen wij geen tweede kans met haar …

De leegte die je achterlaat is immens. Het gemis wordt nog elke dag groter. Maar ondanks alle pijn, leerde je me ook al nog meer “neen” te zeggen, nog meer naar mijn lichaam te luisteren, nog meer voor mezelf te zorgen en nog meer te genieten van de natuur. En wij nemen je mee, elke dag, elke seconde.  In ons hart, in onze gedachten, in elke vezel van ons lijf tot het einde van onze dagen. Tot we weer samen kunnen zijn. Dicht bij jou.

Ik wist niet dat liefde zoveel pijn kon doen en dat pijn zoveel liefde met zich kon meebrengen …