Hoogsensitiviteit: hoe de veroordelende blikken van anderen me deden twijfelen

Ik herinner me het nog goed. We deden samen boodschappen in de supermarkt. Je liep af en toe weg, verstopte je, kroop onder de winkelkar. Dat was in het begin best lastig. Maar toen ik je, samen met je hoogsensitiviteit, beter leerde kennen, begreep ik: je was niet stout, je ging gewoon op avontuur en wilde me op jouw manier helpen. Door me te laten lachen, door de winkelkar vol te laden, de weg te wijzen, naar me te roepen.

Ik keek door een nieuwe bril naar je gedrag. De andere mensen in de winkel niet. Ze keken soms afkeurend, soms vol medelijden. Af en toe kwam een mama me vol goede bedoelingen geruststellen: ‘Het is maar een fase.’ Lief bedoeld, maar het voelde alsof we iets verkeerds deden, jij en ik. Terwijl jij gewoon jij was en ik jou jezelf wilde laten zijn. Ook in de supermarkt.

De veroordelende blikken van anderen deden me twijfelen. Ze verwachtten dat je braaf in de winkelkar bleef zitten, maar daar deden jij en ik niet aan mee. Jou vonden ze nog charmant, in mij waren de mensen duidelijk teleurgesteld. Als mama zou ik immers beter moeten weten.

Aan de kassa liep je weg. Het duurde te lang en je wilde spelen. Ik zocht je en vond je. Zette je terug in de winkelkar. ‘Je hebt me flink geholpen. Alleen vind ik het niet fijn dat je soms zo ver weg loopt dat ik je moet zoeken.’ Ik zei het zacht. Kordaat, maar met een glimlach. Ik wist toen al dat je straffen of streng toespreken niet zou helpen. Je begreep me veel beter als ik het rustig en in jouw taal uitlegde. Je luisterde beter als ik fluisterde, je aankeek en achteraf een dikke knuffel gaf. Was ik streng en pakte ik je hard aan, dan raakte je overstuur.

Mijn zachte aanpak werkte: je bleef braaf in de winkelkar zitten en hielp de kassière op je eigen charmante manier. Mijn twijfel smolt weg, ik voelde me trots. Trots op jou en op mezelf. We bewandelden samen de juiste weg.

Op de parking stond een mevrouw haar boodschappen in te laden. Ze sprak me aan: ‘Je moet niet zoveel eieren onder je kind leggen.’

‘De eieren’, riep ik. ‘Ik ben ze helemaal vergeten!’

De dame verduidelijkte zich: ‘Dat bedoel ik niet. Je moet strenger zijn. Anders ga je er later last mee hebben.’

‘Ik begrijp niet wat u bedoelt’, antwoordde ik.

‘Je bent te lief en je kind luistert niet. Hij doet waar hij zin in heeft’, verklaarde ze.

Ik zweeg en keek je aan. Je aaide over mijn wang. Mijn ogen schoten vol tranen. Maar ik raapte mijn moed bijeen.

‘Bedankt voor uw advies’, zei ik. ‘Het is misschien anders dan wat u zou doen. Toch doen wij het zo en het werkt prima. En goed dat u over die eieren begin, die moeten we nog gaan halen.’

Jij en ik liepen samen de supermarkt in, op zoek naar de eieren. De echte, weliswaar.

hoogsensitief ouderschap

Meer lezen?

‘Hoogsensitief zijn: er is al zoveel over gezegd en geschreven, maar een boek dat me vertelt hoe ik als hoogsensitieve ouder ook goed voor mezelf kan blijven zorgen, ben ik nog niet tegengekomen. Dat is de uitnodiging van dit boek. Pik eruit wat voor jou goed aanvoelt en vertaal het naar je eigen situatie. Vertrouw op jezelf: jij kent je gezin het beste. Wees ook mild voor jezelf: je bent sowieso als hoogsensitieve ouder iemand die geeft en blijft geven. Je gezin zal niets tekortkomen, daar ben ik zeker van. Ik wil je gewoon tonen hoe je af en toe je eigen grenzen wat beter kunt bewaken, zodat je ook de mooie kanten van het ouderschap en jouw hoogsensitiviteit meer mag beleven.’

Bieke Geenen is dramatherapeut en coach. Als hoogsensitieve mama met een hoogsensitieve zoon weet ze als geen ander hoe moeilijk het is om haar gezin in balans te houden. In dit boek laat ze je kennismaken met negen triggers die hoogsensitieve mensen uit evenwicht kunnen brengen. Ze geeft je bovendien heel wat concrete handvatten mee om op een andere manier met je eigen hoogsensitiviteit en die van je kind om te gaan, zodat jullie elkaar beter leren begrijpen en sneller weer rust vinden in jullie gezin.